Ik ben op 19 juni 1979 geboren en ben de jongste van twee kinderen. Mijn ouders waren beiden hoogleraar Germaanse talen in scholen in noordwest Brussel : Athénée Royal Serge Creuz voor mijn moeder en  Athénée Royal de Koekelberg voor mijn vader.

Ik ben opgegroeid tussen het Athénée Royal de Koekelberg (lagere school), het zwembad van Ganshoren, de bibliotheek van Jette en de Muziekacademie van Sint-Agatha-Berchem, waar ik piano heb geleerd met Yuko Nomura.

Net als veel andere leraren, gaven ons ouders aan mijn broer Raphael en ik een strenge opvoeding, waar werk-waarde, nederigheid en respect zeer belangrijk zijn.

Mijn vader, Jean-Pierre Cornelissen, is ook een man ernstig begaan sinds voordat ik ben geboren. Kind, ik woon met bewondering voor zijn onvermoeibare strijd voor, in het bijzonder, een betere openbare infrastructuur, de kwaliteit van huisvesting, respect voor elke taalgemeenschap en de oprichting van een autonome Brussels Gewest. Hij werd Brusselse volksvertegenwoordiger in 1989 en schepen in Koekelberg in 2000. Mijn vader was niet thuis aanwezig omdat hij geeft gul aan zijn verplichtingen, maar de tijd die we samen doorbrengen was van kwaliteit : elke zondag’s lunches werden van debatten en uitwisseling gemaakt. Vandaag ben ik trots op mijn vader, die van een zeer bescheiden achtergrond (de zoon van een spoorlijn werknemer en een naaister) afkomstig is, : hij is een model van intelligentie, succes, overtuiging, maar ook nederigheid.

Op zijn eigen manier, is mijn moeder ook zeer begaan: het is vooral door middel van lesgeven dat ze werkte om het bewustzijn van haar studenten te wekken voor de universele en feministische waarden waaraan zij zich houdt.In zijn school zijn studenten vaak van een fragiele achtergrond. Ze zal verschillende keren vechten, met een handvol collega’s, om ouders van studenten te overtuigen dat hun dochter het verdient studies na te streven in plaats van zo snel mogelijk te trouwen, soms met een onbekende … Onnodig om te zeggen dat het heel snel was dat ze me Simone de Beauvoir en andere feministische schrijver liet lezen. Onder haar leiding zijn we vrijwilligers en lopen we elk jaar door de straten met de verkoop van 11.11.11-kaarten ter ondersteuning van vrouwenwaterprojecten of emancipatieprojecten in minder bevoorrechte gebieden dan de onze.

Daarna heb ik mijn secundaire studies afgerond aan het Athénée Robert Catteau, waar ik studeerde in de sectie Latijn en wetenschappen, aarzelend tussen een wetenschappelijke of literaire carrière. In die tijd nam de piano een groot deel van mijn vrije tijd in beslag en besloot ik om Kunstgeschiedenis – oriëntatie musicologie – te studeren aan de Université Libre de Bruxelles. Ik droomde de Koningin Elisabethwedstrijd op de RTBF te presenteren. Tegelijkertijd studeerde ik aan het Koninklijk Conservatorium van Bergen, in de pianolessen van Johan Schmidt en financierde ik gedeeltelijk mijn leven als student door twee keer per week pianolessen te geven in een vzw in Wezembeek-Oppem.

Aan het einde van mijn graad in kunstgeschiedenis, met grote onderscheiding verkregen, begon ik met een doctoraat. Maar het lot besloot me in een andere richting te bewegen: 20 april 2004, toen ik 24 was, krijg ik een diagnose kanker van het lymfestelsel (« Hodgkin-lymfoom ») . Door deze moeilijke tijden heen, tussen chemotherapie en radiotherapie, en in contact met toegewijde artsen en verpleegkundigen, heb ik een openbaring: ik wil mijn leven richten op een meer nuttige inzet voor onze samenleving. In september 2004 besloot ik om de rechten aan de Facultés Universitaires Saint-Louis te studeren. Ik beëindig mijn eerste jaar kort na het einde van mijn medische behandelingen en ga het beroepsleven in terwijl ik mijn studie voortzet, eerst als een occasionele schrijver in het Brussels Parlement, vervolgens als hoofd van de dienst burgerlijke stand van een Brusselse gemeente. Ondertussen, mijn man en ik zijn gelukkig met de geboorte van onze zoon, Camille.

In juni 2009 behaalde ik mijn Master in de Rechten met onderscheiding aan de Université Catholique de Louvain en begin een carrière als advocaat aan de balie van Brussel. Als advocate heb ik met de advocatenkantoren Field Fisher Waterhouse, Stibbe en Younity samengewerkt.

In 2012, heeft de leider van de liberale partij van Ganshoren, Hervé Gillard contact met mij genomen om mij te overtuigen om op de lijst voor de lokale verkiezingen van oktober 2012 te staan. Ik ben gekozen en word schepen van stedenbouw, leefmilieu, openbare netheid en mobiliteit. Met de dood van de burgemeester Hervé Gillard, krijg ik nog de bevoegdheid van Franse cultuur.